<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/1141617936760849635?origin\x3dhttps://kyukiss.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>
♥ STOP. I ♥ KPOP ♥
And they all took my heart away. ♥

How I picture LIFE

My Boyfriend is in SEOUL. ♥
Well, this is a blog for my LETTERS TO KYU, things I wanted to say to him, things that are happening in my life as if we knew each other personally like every Gamer would dream about ^^. So please don't misunderstand whenever I'm writing things as if I really know him in real life. I just love him. XD



Basketball Thang!
"I've watched them win and lose, skipped in and hammered, grinning and sighing, and most of all, smirking and looking up to God. In every single move, I know inside them that there us only one that makes things happen, God. See how they work? They work with faith--kissing their fore finger, making the sign of the cross and tapping their chest. In these kinds of games, have you ever thought that they can remember God?


I have learned that maybe God has really his own plans. I mean, see how the ball goes-in and out. Almost in but went out. It's like every move of the player towards the ball to the ring matters. Each muscle that moved from the player and the tap to the ball counts for every result. I have proved that even the little-most inch in the air means a lot to whatever happens."

You can't say if you'll lose or win, but you always look up in you life. Because once, God fulfilled your prayers.

I live my life with God. And I ought to love it. :)
Mediabox

"Whenever I see you, I swallow my pride and bite my tongue. I pretend I'm okay with it all, act like there's nothing wrong... " - CRY


I ♥ LEGACI TOO!
Visit them @ LEGACI (YouTube)

I'm Your Greatest Fan You just don't know it. Sad.

Retrieve my past here. Read my life. Escape from your life, live mine. ☺

Still a Student
I LOVE KPOP
I love Yesung but...
I'm in love with Kyuhyun
ANYTHING Cookies n Cream
Cinema: Watch Super Show 3 3D
YFC is my life
Loves SHOES--HEELS
Watch PBA live!
I love Jared Dillinger. *blushes*
But I love SMB better.
I also go for Joseph The Ninja Yeo
I've never been to other countries *sigh*
Paris, France, Italy, anywhere in Europe!
PBut let me go to Korea first. XD
Pressing repeat when I love the song.

To BE WITH KYU ☺


Talk to me. :)


Find me.HERE.

Where you can catch me :)

I ♥

MY One ONLINE Life

My Facebook, add me!
My Twitter, Follow me!
My Chictopia ♥
My Novel, still updating. Read!
FanFic I made of YB, read too!
My Tumblr-FOLLOW!
Rewind my life

Are you sure you want to turn back the time and read about my past?

Who I was last... June 2009
Who I was last... July 2009
Who I was last... August 2009
Who I was last... September 2009
Who I was last... October 2009
Who I was last... November 2009
Who I was last... December 2009
Who I was last... January 2010
Who I was last... February 2010
Who I was last... March 2010
Who I was last... April 2010
Who I was last... May 2010
Who I was last... June 2010
Who I was last... July 2010
Who I was last... August 2010
Who I was last... September 2010
Who I was last... October 2010
Who I was last... November 2010
Who I was last... December 2010
Who I was last... January 2011
Who I was last... March 2011
Who I was last... April 2011
Who I was last... May 2011
Who I was last... June 2011
Who I was last... November 2011


Creditorials

NEVER REMOVE THIS SECTION!

Layout Designer:
♥chocodiiction-lovesxoxo*
Others:
♥ ♥ ♥


Saturday, September 12, 2009

September 10, 2009

Ang inakala kong kaibigang aabsent ay pumasok. Thank God, she’s fine.basta, may tinetake na siyang gamot ngayon. Sana ok naman siya, syrup kasi. HAHAHA!

Magulo ang araw na’to. Sobrang gulo. Na-rock masyado ang mundo ko. Inatake ng malakas na shock wave dulot ng radiation sa pagitan ko at ng mga tao sa paligid ko. (ok, anong shock wave at radiation yun? Hindi konek e, may masabi lang ako. HAHAHA! Napapahiya ako dito, hahaha!)

Sa school, walang makabuluhang nangyari. First subject, quiz. Walang aral-aral, i-memorize mo lang yung mga formula. Basta, 4 mali ko dun, mali pa bilang ni Ma’am. Amp. Tapos binalita sa amin ng aming adviser ang isang kagulat-gulat na balita. Hindi namin siya magiging teacher for two months. Iyon ay dahil nakipag-swap siya para maging fourth year teacher sa kung anumang subject sa dahilang ang teacher ng seniors ay buntis at sa kahit anong oras o araw ay maaring manganak. Hindi ko rin lubos maisip na para saan pa at nakipag-swap siya eh pwede namang yung i-susubstitue teacher ay sa seniors? So ang magiging teacher namin for two months ay hindi siya at yung substitute teacher na dati na raw teacher sa RC. Samakatwid, ang pinaghirapan kong video para sa project presentation namin ay hindi pa magagamit dahil ililipat na ito sa third quarter project. Ang mga lessons din namin ay mapapalitan. Isang malawakang adjustment na naman ito for short.

Ang lab na lab kong teacher, yehess, na-meet na rin namin ulit after like a week. Pero ito lang yung araw na mag-mimeet kami, bukas kasi, wala siya. Bumanat ‘to e, sabi niya, “Pag gusto mo kasi, okay lang kahit mahirap.” Pero ang pinag-uusapan ay basketball. HAHAHA. Pero may punto naman siya do’n. basta, ang alam ko, laban na bukas ng varsity for the municipal meet. >:) Isang malaking goodluck!

Sa subject din na ito, maaapply natin ang salitang EPAL. Pero ok lang kasi…. ‘yon. Dahil ang pinag-uusapan namin ay ang ebolusyon ng tao, napag-usapan ang height na 6’’. Unang pinatayo ang kaklase kong matangkad sa may pintuan at tinanong ang height. Pati ang naglalakad na dalawang tao sa labas, tinawag ng aming teacher, na sa pagkakaalam ko/alam ko talaga ay varsity ng basketball pareho. Natawag kasi ang pansin namin ng makitang lampas ang ulo nila sa bintana namin, HAHA! Pagpunta sa may pintuan kausap ng teacher naming, ang mga kaklase ko nakatingin sa akin. O, kilala niyo na siguro kung sino yung isa sa dalawang varsity na ‘yon. Parang nakakainis pa rin na makita siya sa kalagitnaan pa ng discussion. Pupunta-punta pa kasi sa building namin. HAHA. Sinisi? Hindi ba ako ang dapat sisihin na kung tutuusin, hanggang ngayon, tanga pa rin ako. Diba? Bakit sa ilang linggong tiniis ko siya, magpapakita pa siya ngayon? O teka, bakit sinasali ko na naman siya sa blog ko? Ilang linggo din kasi akong nagpanggap. Ilang linggong tinago sa sarili ko ang lahat na it’s not over yet. :| pero I’m gradually getting there, tapos nakita ko pa siya ngayon, looking at me. Bakit ba kasi nasa unahan ako sa room? Kung nasa likod ako, malamang hindi niya ako makikita. Malamang hindi ko siya makikita. Teka, bakit pati sitting arrangement nadamay na dito? Height lang naman ang sinasabi ko kanina, ah? HAHAHA. Ang gulo ko talagang tao. Parang bata pa rin ako. Anu ba yan, basta ang height nung tinanong ng teacher namin ay 5”11. malamang ay nagtaka siya kung bakit tinanong ng teacher namin ‘yon. HAHA!

Kamusta naman yung nakaka-touch na short story sa Filipino? Grabe, ang astiiiig. :’)

Balik sa dating routine ang buhay ko, pag-uwi, matutulog, paggising, magcocomputer, pagkatapos, mag-aaral kaya inaabot ako ng hating-gabi pag-aaral. Kaya naman sa hindi ko malamang kadahilanan, napagalitan ako.

Sinasabi ko nang mapapahaba ang blog ko na’to. Madrama na ‘to.

Dahil gusto ko ngang magcomputer, at dahil wala naman talagang gagawin para bukas, namilit ako. Only to end up na mapagalitan ako at malait-lait.

Sinabi ng *tooot* ko na buti pa daw ang blog nakukumpleto ko, pero ang Math man lang, patanga-tanga ako. Siyempre, nasasaktan ako dun. Gano’n na ba talaga ako katanga sa Math para sa kanya? Sabi ko naman, hindi na nga ako nakakapag-blog e. Which is obviously, sa laptop ko ginagawa at hindi ko naman napopost kaagad dito sa blogspot ko. Sabi pa niya, ang bobo-bobo ko daw. OUCH. Tagos yun e. Bakit? Porket magaling siya sa Math, he’s looking down on me na?

Sabi naman ng *tooot* ko, bakit daw kasi hindi ako mag-aral. Sabi ko naman, nag-aaral naman ako! Eh kung nag-aaral daw ba ako, anong ginagawa ko ngayon. Ang baba daw ng mga grades ko kasi hindi ako nag-aaral. Kung mag-aaral daw ako, siguro daw tataas pa ang grade ko. Sabi ko naman, ikaw kaya ang mag-aral. Napapagod din naman talaga akong mag-aral. Pero ayoko na sumagot, ayaw ko ng away kasi for sure, ako rin naman ang lalabas na mali dito. So tinodo ko yung volume at nagheadset ako.

Alam mo yung masakit? Kahit tinakpan ko na ang dalawa kong tenga eh naririnig ko pa rin ang pinag-uusapan nila. Pati lovelife ko pinapakialaman. Sabi ng *tooot* ko, mag-girl talk daw kasi kami ng *tooot* ko. Sabi ng *tooot* ko, sinusulatan daw naman niya ako, minemessage pa nga sa FS. Pero hindi naman ako nag-rereply. Oo, totoo yun. At alam mo kung bakit ayoko mag-reply? Kasi sa lahat na lang ng messge niya, patungo sa lovelife ko. Promise, ayoko ng ganun. At ayoko namang gawin siyang kontrabida sa buhay ko. Kung hindi na nga ako nag-aaral, bibigyan pa ako ng lovelife. Baka matanggal na ako sa section ko. Tapos magagalit sila if ever? Ang gulo talaga ng mundo.

Oo, paniguradong mapapagalitan na naman ako sa blog ko na’to kasi mention ko na naman sila. SORRY pero wala naman kasi akong mapaglabasan ng mga nararamdaman ko, ng mga hinanakit ko. Hindi ako mahilig magtext kaya wala akong nakwentuhan nito. Bago ako matulog nabasa ko ang text ni *tooot*, akalain mo namang nakwento na kagad sa kanya? Minsan, hadlang din talaga ang pagiging magkaibigan. Siyempre, as usual, hindi na ako nagreply, patulog na ako e. at ayoko nang pag-usapan pa. iyak talaga ako the whole night, maaga akong natulog, mga 11 nakahiga na ako. Iyak ako ng iyak. Bakit ba ganito ang mga nangyayari sa’kin these days?

It’s not that I’m questioning God, I just wanna know why. Am I blessed or what? Should I smile because I’m still alive, or should I cry because my life is miserable?

Ang sakit kasi na ipinapamukha sa akin ang pagkakamali ko, na parang sila na ang perpekto sa mundo. Na parang ako na lang lagi ang nagkakamali. Hindi na nila ma-recognize pagkakamali nila because they’re blinded by my mistakes. Why don’t they criticize themselves before they could ever criticize and hurt me in return? Sige, oo. Ako na ang tanga, ako na ang bobo. Ok na?

Tulad nga ng kantang iris,
“I don’t want the world to see me ‘cause I don’t think that they’d understand.”


I spend the night thinking over the things they’ve said. Lahat na naisip ko. Dahil lang sa simpleng pag-asam ko sa computer, napagdiskitahan na ako, nasermonan na ako. Pilit ko mang laksan ang volume ng music, aminin na nating sira ang isang side ng headset kaya naririnig ko lahat ng pinag-uusapan nila.

Ang saklap lang. tinext pa ako ng kaibigan ko nang patulog na ako kaya hindi na ako naka-reply. I need her that time pati si superfriend. But I don’t have the guts to text them kasi parang ayoko nang pag-usapan. They’ll be asking kung bakit ganon sila. At ayokong ipahiya sila at the same time.

Bitter ako. Badtrip na ako.

Pero kung tutuusin, maayos pa rin ang buhay ko kumpara sa iba. Hindi lang maganda ang takbo nito sa ngayon. Sana maayos na.

Sorry ulit at naiblog ko sila, hindi ako ok e. hinding hindi. =(

“There’s nothing you can say, nothing you can do. There’s no other way when it comes to the truth.”


Arrivederci.

♥ life sent to Kyu
6:30 PM