I ♥

Hello, kitty little bloggy.

I missed you, missed me?

Anyway, hindi ko yata kakayaning mag-english sa buong blog na 'to. Emo ako e. Suicidal na po ako. LOLJK. Minsan, may mga maiisip kang bagay na napakaimposible. Simple lang, dahil minsan, ayaw mo na sa mundong kinatatayuan mo.

Ako si M.S. Yan ang pen name ko, pero kung kilala niyo ako sa pangalan, eh di ako na 'yon. Bilang isang blogger, kailangan ko itago ang pangalan ko at buong katauhan ko. Bilang isang writer ng sarili kong kalokohang mga nobela, kailangan ko maging si super M.S. sa isang dahilan... Na minsan, gusto kong makilala ako sa mga bagay na nagagawa kong maganda, hindi sa mga bagay na minsan ko nang masasabing, 'Fail' ako.

Walang isang beses sa buhay kong naisip kong naging perpekto ako.

Pero buong buhay ko, labinlimang taon pa-labing-anim na taon, nakatatak na sa buong kaisipan kong imperpekto ako. Nabuhay akong ganito at ang hirap magbago. Kung ano na ako ngayon, gano'n na rin ako pagkagising ko bukas at sa pagtulog ko. Iisa lang ako, iisa ang isip, iisa ang puso, paano mo magagawang magbago kung ang buong katauhan mo, hindi mo makilatis kung ano ka talaga?

Hindi naman sa alien ako. Hahahaha.

Minsan, natanong ko na rin ang sarili ko... Ang panahon nagbabago, "climate is changing", how about me? Kailan ba ako magbabago? Teka, bakit ba gusto kong magbago?

Hindi naman ako trying hard maging perfect or somewhat perfect... But I just want to try to be one. Aspiring. Pero hindi feeling.

Ganito kasi yan, simple. Madali sabihin. Pero ang hirap itago. Alam ko, alam ng tropang nag-iisa sa buhay ko, ang SHE Republic, kung ano ako pag hyper ako, pag masaya ako, pag medjo naha-high ako, pag malungkot ako, pag may problema ako, pag feeling ko wala nang bukas katatawa, pag kinikilig ako, pag wala ako sa sarili ko, pag gusto ko nang umiyak, pag gusto ko, ito na ang huling araw ko.

Dahil dyan. Gusto ko silang pasalamatan.

Ang dami kong utang sa tropang yan, pero parang more than World Bank pa ang SHE Republic e, hindi lang sa pera makakautang ka, pati buhay mo, pwede mong utangin at kahit di ka na rin magbayad. Pero limited edition yan sa mga miyembro nito. Wagas kasi kami magmahal. Alam mo yung pakiramdam na.. 'Ang astig, sa mundong may ilang bilyong taong nabubuhay at sa bawat segundong may namamatay at may bagong panganak, sa pitong kontinente, sa ilang bansang natitirahan, sa bawat pamilyang buo at hiwalay, sa Pilipinas pa kami nagkatagpo-tagpo sa iisang paaralang RC kung tawagin... at pagdating ng Junior year namin, tumampok kami ng labindalawang miyembro (going 13, trainee na yung isa lol. haha). Astig no? This is destiny." Nung second year kasi, labing-isa lang kami. Sa biyaya ng Diyos, dinagdagan Niya kami ng isa pa. At isa pa. And moooore to go! Hahahaha. Happiness!

Ako si M.S. a miyembro ako ng SHE Republic... Ang dami kong pangarap sa tropa na 'to. Hindi mo masasabing 'nerds' kami porke't nasa Star Section kami. Nooooo! Hindi niyo rin masasabing pala-aral kami, hahaha. Ewan ko na lang sa inyo kung matatawag niyo kaming kontrabida sa buhay niyo, siguro totoo lang talagang sa bawat sampung tao, may isang tiwalag. E sa higit isang libong taong nakakasalamuha namin sa eskwelahan, imposible na rin sigurong may hindi kami gusto at may ayaw sa'min. Pero nandito (turo sa puso) yung tiwala ko sa tropang 'to. Hindi ko tropa yung humuhusga sa'min. Kailangan ko pa ba sila isipin kesa sa tropang nandyan lang palagi para sa'kin? Noooo!

Ang tropang 'to ang bumubuo sa buong katauhan ko ngayon... Simple, madalas ko silang kasama. Nakakahiwalay ko lang yata sila sa pagtulog ko, kasama pa sa mga dasal ko. SHE Republic, tulad ng nasabi ko... Madami akong pangarap sa tropang 'to. Magiging girl group kami pero hindi kami sasayaw ng Hoot-like ng SNSD o ng I don't care ng 2Ne1, hindi kami magdadamit tulad ng KARA. Girl group kami, pero ang kilos at galaw namin... Pang-modern dance talaga... Hindi kailangang too girly. Labindalawa kami (if ever maging 13, ayos na rin at happier!) at parang Super Junior na (e sampu na nga lang sila ngayon, so... magiging kami na yung biggest group if ever? Tama ba? hahaha. World Record kagad, hanep!) Gusto ko kasi kami makilala... kung gaano katatag ang pagkakaibigan namin at kung anong klaseng mga tao kami. Na hindi lang kami basta estudyanteng pasemplang-semplang sa pag-aaral o nangunguna sa mga kakulitan sa classroom. Na hindi kami yung 'kontrabida' sa classroom kung yon ang iniisip ng iba... Na sana, tumaas yung tingin ng iba sa tropang 'to.

Hindi niyo lang alam ang saya kapag kami ang magkakasama.

Eto nga yung ginawa kong motto ng SHE Repub:

SHE Republic. Labindalawang magkakaibang ugali at propesyon sa buhay. Oo, labindalawa kami. Laging hagalpakan sa na katatawa sa kakulitan. Pero labindalawa kaming may iba't ibang puso... na kung sino man kami sa mata niyo, iba kami sa isa't isa. Na kung akala niyo puro saya na lang... sa labindalawang buhay na nagkatagpo-tagpo, hindi mo mabibilang kung ilang beses na kaming naging tanga, at nagsabihan na... "STRONG." Na minsan, hindi ko na maisip kung para saan ang salitang yan pero binigyan nila ng buo at wagas na kahulugan.... Strong lang. :')

Hindi naman talaga SHE Repub ang pakay ko sa blog post na 'to. Sila lang ang pinagmulan ng... Strong sa vocabulary ko. :') na kahit sinong tao pa man ang magsabi sa'kin na maging STRONG ako, kung hindi rin lang sila 'yon, walang katuturan ang salitang yan. Sila lang ang astig e.

O sa mga panahon ngayon, sila lang yung mismong nakaiintindi sa mismong sitwasyong kinatatayuan ko ngayon. O kung hindi man... wala nang iba pang MAS makakaintindi sa'kin kundi sila.

Siguro habang tumatanda ako, unti-unti kong napapabago ang katayuan nila sa buhay ko. Nagiging MAS importante na sila, nagiging parang pamilya ko na sila kung sakaling magkulang sa'kin ang mismong pamilya ko.

Buong buhay ko, hindi pa ako humiling ng ibang pamilya, never did I ask God... kung ito ba ang matatawag blessing ng pamilya ang naibigay Niya sa'kin. Pero these days... I might have asked him a million times a day. I already did and counting.

Oo, family drama 'to.

It's not as simple as cat fights na... ayan, papagalitan ka, magtatampo ka, kinabukasan, okay na. It's like we just had declared World War III. Friggin' awesome.

Turned out to be, I wanted to commit a suicide right away and disappear like a bubble. But that was just from my wildest imagination.

Because the reality is... I still wake up every single day that had passed, and still feel the same pain I felt when everyone at home seemed to hate me. Svckish enough that I really feel NEGLECTED right now.

Later, it would be a week-long. Meaning, it will be a week since I had not eaten my meals. But it helped me save money and lose weight, *clap clap clap*. I'd always be lying to my friends that I'll eat at home, well I did... maybe twice. So it wasn't lying at all. I just don't want them to think of me that much, sorry SHE Repub. I just don't want to be part of our problems anymore. :'(

So the drama began... I really felt bad, is that hard to understand? It was me against five people (I hope I'll meet in heaven...) so I have NO FIGHT, obviously. And they're my family... what's the point of fighting? I had to express myself that time through my Facebook status. Oh, it crashed my facebook wall. That's where the war had begun.

My status: If you can't appreciate my presence, would you appreciate my absence? I'd be happier to disappear if it satisfies you.

Reason: My mom said she COULD kill me, which at once, I wish she already did so I'd be gone. But of course, that didn't happen at all.

So the drama began.

(click to enlarge)

then yes, I almost forgot I had another brother. So he started tagging me in his posts... Like I really wanted to die.

BANG! I just died. O.O

I'M DONE, OKAY?

Ayoko nang ipusta ang buong buhay ko para lang manahimik kasi ako yung pinakabata. Much has been said. Bawal ang emo.

Basta ang alam ko. Nadyan ang SHE Repub para sa'kin. Enough na yung mga araw na nakakasama ko sila para makalimutan ang mga nangyari. Na minsan, mas naappreciate ko na rin sila kesa sa mga taong hindi ako maappreciate for who I am. Na kung ano ako, tanggap nila 'yon at kung magkamali man ako, tinatama nila ako sa magandang paraan. Hindi tahasan.

Plus, please. Pati ba naman KPOP idadamay pa? Yon na nga lang ang nagpapasaya sa'kin sa ngayon e. Ini-enjoy ko na lang. Parang at the end of the day, yung mga kanta nila yung nagpapalimot sa'kin sa mga nangyari. Honestly, yea. Maybe I'm too addicted to KPOP but it doesn't give me anything bad. It gives me good vibes... ALWAYS and forever, okay? Patahimikin niyo na lang ako.

I may have become really an avid kpop fan, but all the other kpop fans would feel the same if someone would say "KPOP-whatever-crap-world". To us, it's too unpleasant use of words. Since you stop knowing me as your little sister, then I better return the favor and stop being your sister. And I'm kind of suing you for saying such bad words against KPOP. KPOP isn't just KPOP as you hear or spell it. Kpop is something that motivates me in the morning. Kpop gave me insights on how beautiful life can be. Knowing every story behind every talent, every single thing about kpop is just inspiring. They did not just POOF! and became KPOP groups! They struggled a lot too before they achieve what they are now. Everyone in kpop world worked hard. And I bet you don't know anything about it. So just stop judging kpop in a way that you make me hate you. Kpop plays a huge part in my life now. So back off.

You don't know my dreams. So please don't even break them all.

If you can't even understand my world, then please don't ruin it. Don't be too evil. PLEASE and thank you.

As I've said, I'm done. I don't want to act or pretend to be okay. I REALLY WANT TO BE OKAY. FOR REAL, I WANT TO BE FINE. Feel the good vibes.

I still have reasons to go on... My studies, "him", "Him", She Republic, KPOP and my dreams. So thank you for cracking up a part out of them all.

I also wanted to die again last night my "bro" said... "Di na yan pinapansin dito" so I wasn't even invited to eat dinner. Okay, that's all, and thanks a lot. Now I see I am really nothing on you now.